هرکه بی ولی باشد،عاقبت سیه بخت است

پیمودن راه حق،بی امـــــر ولی سخت است

انقلابمان هرگــــز، منحــــــــــرف نخواهد شد

تا سیدعلی باشــــد، ما خیالمان تخت است

 یا مقلب القلوب و الابصار

سال نو آمد و نیامد یار

 یا مدبر اللیل و النهار

بی حضورش چه اشتیاق بهار

 یا محول و الاحوال

منتهی کن فراق را به وصال

 حول حالنا الی احسن الحال

به امید فرج همین امسال

 عید است ولی بدون او غم داریم

عاشق شده ایم و عشق را کم داریم

ای کاش که این عید ظهورش برسد

اینگونه هزار عید با هم داریم

اللهم عجل لولیک الفرج

 گلها همه با اذن تو برخواسته اند

از بهر ظهور تو خود آراسته اند

مردم همه در لحظه تحویل حتما

اول فرج تو از خدا خواسته اند

 سال ۹۰ با تمام ادعاهاش رفیق نیمه راه از آب در اومد

امیدوارم سال 9۱ مثل اجدادش نارفیق نباشه و با ظهور آقا رفاقت خودش رو ابدی كنه...

 چهار دعای برتر لحظه تحویل سال

اول دعا برای ظهور آن بی مثال

دوم تمام ملت بی ضرر و بی ملال

سوم رسیدن ما به قله های کمال

چهارم تمام جیب ها پر از پول ، اما حلال

 ای خدای دگرگون کننده دلها و دیده ها

ای تدبیر کننده روز و شب

ای دگرگون کننده حالی به حالی دیگر

حال مارا به بهترین حال دگرگون کن

سال نو بر همه ولایت مداران مبارک باد....

فرمانده گردان مالک اشتر سردار شهید مصطفی صفائی

بگذارید پسرم بداند، چرا عکس پدرش را بزرگ کرده اند. چرا مادرش، دیگر نخواهد خندید. چرا گونه های مادر بزرگش، همیشه خیس است؟ و چرا پدر بزرگش، عصا به دست گرفته؟ چرا عمو هایش بیش از پیش به او توجه دارند، و چرا پدرش، دیگر به خانه برنمی گردد. به پسرم واقعیت را بگوئید، می خواهم پسرم دشمن را بشناسد. مظلومیت را بشناسد. می خواهم پسرم هر روز کنار دیوار اتاق باشد. هر روز شناسنامه اش را ورق بزند. هر روز فانسقه ی پدرش را ببندد. هر روز پوتین پدرش را امتحان کند. هر روز با قمقمه ی پدرش آب بخورد. و هر روز بی تاب روزی دیگر باشد، و قدم در راهی بگذارد، که پدرش با لبخندی غرور آفرین، چشم انتظار، دیدار حماسی اوست. به پسرم دروغ نگوئید، به پسرم دروغ نگوئید... به پسرم دروغ نگوئید. نمی خواهم ایمان پسرم قربانی نیرنگ جهان خواران باشد. بگذارید پسرم به جای توپ، نارنجک را بیاموزد. به جای زمزمه، فریاد مبارزه را بیاموزد. به جای ترانه و موسیقی سرود مبارزه را بیاموزد. به پسرم دروغ نگوئید... به پسرم دروغ نگوئید.......

بخشی از وصیتنامه سردار شهید حاج عبدالحسین برونسی

من با چشم باز این را پیموده ام و ثابت قدم مانده ام؛ امیدوارم این قدمهایی که در راه خدا برداشته ام، خداوند آنها را قبول درگاه خودش قرار دهد و ما را از آتش جهنم نجات دهد.

 فرزندانم، خوب به قرآن گوش کنید و این کتاب آسمانی را سرمشق زندگیتان قرار بدهید. باید از قرآن استمداد کنید و باید از قرآن مدد بگیرید و متوسل به امام زمان(عج) باشید. همیشه آیات قرآن را زمزمه کنید تا شیطان به شما رسوخ پنهانی نکند.

 ای مردم نادان، ای مردمی که شهادت برای شما جا نیفتاده است در اجتماع پیشرو باید در باره شهیدان کلمه اموات از زبانها و از اندیشه ها ساقط شود و حیات آنان با شکوه تجلی نماید«وبل احیاء عند ربهم یرزقون». فرماندهی برای من لطف نیست، گفتند این یک تکلیف شرعی است، باید قبول بکنید و من براساس«اطیعو الله و اطیعو الرسول و اولی الامر منکم» قبول کردم. مسلما در راه امر به معروف و نهی از منکر از مردم نادان زیان خواهید دید، تحمل کنید و بر عزم راسختان پایدار باشید.

کلیپ زیبا از شهید علمدار ، شلمچه بوی چادر خاکی حضرت زهرا(س) را میداد
دریافت فایل تصویری۳gp حجم:۴،۷۱۳مگابایت
سلامتی آقا امام زمان(عج) وامام خامنه ای صلوات

سخنان امام خامنه ای در جمع مردم آذربایجان شرقی  در مورد انتخابات مجلس در  ۱۲اسفند۹۰((انتخابات پرشورضربه سختی به دشمن خواهدبود))
دریافت فایل تصویری۳gp حجم:۴،۱۱۱مگابایت
سلامتی آقا امام زمان(عج) و امام خامنه ای صلوات

سخنان امام خامنه ای در مورد  بصیرت و موقع شناسی مردم در ۲۲ بهمن و حضور گسترده و اعجاب از این حرکت عظیم
دریافت فایل تصویری۳gp حجم:۳،۸۳۱مگابایت
سلامتی آقا امام زمان(عج) و امام خامنه ای صلوات

آرام آرام قاصدکهای رسیده از سفری دور ، همراه نسیمی مهربان به دشت آلاله ها می رسند .
هر قاصدک بر گلبن لاله ای می نشیند تا خستگی و رنج این سفر دور و دراز را برای لاله اش بازگو کند .
فرشتگان به ضیافت این دشت می آیند و بالهایشان را فرش راه قاصدکها می کنند.
اما!
کمی آنطرف تر، دل خستگانی که به پهنای دل آسمان گریسته اند تابوتهایی خالی را بر دوش خود حمل می کنند
با اینکه تابوت خالیست اما سنگینی عجیبی را بر پشتشان احساس می کنند
صاحبان آن تابوتها همان قاصدکها هستند که سبکبار! به سمت مقصد خویش پرواز کرده اند
اما چرا آنطرفتر صدای گریه می آید؟!
آن همه غم و سوختگی سینه برای چیست؟
انگار هر کسی نجوایی در گوش تابوتی دارد و روی آن چیزی می نویسد
شعر می نویسند؟
آرزوها و امیدها را می نویسند؟
از دل تنگی ها و قصه هجران می سرایند؟
از سختی هایی که کشیده اند؟
از نامردی ها و ناجوانمردی ها؟
از کسانی که حرمت نان و سفره را نگه نمی دارند؟
از بی درد ها ی بی غم و غصه که برای خوش گذرانی دو روزه دنیا کبوتر ها را در قفس زندانی کردند و به پرواز بی سرانجام آنان می خندند؟!
از لگدهایی که روی خونهای پاک کوبیده شده!؟
اما نه!
از رد پای خون گریزی نیست!
این خونها پاک شدنی نیستند
مگر می شود فراموش کرد آن همه پاکی
آن همه صفا و صمیمیت
رشادت
شجاعت
جوانمردی
و آن همه عشق خدایی را!!!
و او همچنان می نویسد.............
اما پهنه تابوت به وسعت همه درد دلهایش نیست
چرا که تابوت نیز دلتنگ پیکریست که از دیار غربت به دیار غربت!
سفر می کند...........
.
.
.
تو فرزند کدام نسل پاکی؟
تو از کدامین دشت روییده ای قاصدک!؟
چه کسی سینه دریاییت را پاره پاره کرده؟
کدام دست ناپاک خون پاک تو را ریخته؟
به کجا سفر می کنی؟
دور از خانه و شهر خویش؟!
دور از دستهای پینه بسته پدر و قلب شکسته مادر!؟
.
.
.
سبز و آباد باد! آن خاکی که سینه اش را آرامگاه پیکر پاک تو کرده
و خوش بر آن آسمانی که سایه بان آن خاک شده!


**********

و ما باز هم شرمنده ایم

قبل ازعملیات مطلع الفجر  بود.

جهت هماهنگی بیشتر،بین فرماندهان سپاه و ارتش جلسه ای در محل گروه اندرز گو تشکیل شده بود.

به جز من من و ابراهیم سه نفر از فرماندهان ارتش و سه نفر از فرماندهان سپاه حضور داشتند.

تعدادی از بچه ها هم داخل حیاط مشغول اموزش نظامی بودند.

اواسط جلسه بود. همه مشغول صحبت بودند.

یکدفعه از پنجره اتاق یک نارنجک به داخل پرت شد!

دقیقا وسط اتاق افتاد. از ترس رنگم پرید.

همانطوری که نشسته بودم سرم را بین دستانم قرار داده و به سمت دیوار چمباتمه زدم!

بقیه هم مانند من به گوشه ای خزیده بودند.

لحظات به سختی می گذشت اما صدای انفجار نیامد. خیلی ارام چشمانم را باز کردم.

از صحنه ای که می دیدم خیلی تعجب کردم. ارام سرم را بالا اوردم.

با چشمانی که از تعجب بزرگ شده بود گفتم: اقا ابرام!!!

صحنه بسیار عجیبی بود. در حالی که ما به گوشه و کنار اتاق خزیده بودیم ابراهیم روی نارنجک خوابیده بود.

در همین حین مسوول اموزش آمد. با کلی معذرت خواهی گفت این نارنجک آموزشی بوده و اشتباهی افتاده داخل اتاق.

ابراهیم از روی نارنجک بلند شد. در حالی که آن موقع که سال اول جنگ بود چنین اتفاقی برای هیچیک از بچه ها نیفتاده بود.

بعد از آن، ماجرای نارنجک،زبان به زبان بین بچه ها می چرخید.

منبع: کتاب سلام بر ابراهیم

من به بابام یه قول مردونه دادم...!

سلام آقاجون! من چهارسالمه. من شما رو خیلی دوست دارم. خیلی خوشحالم که امشب اومدی خونمون. فقط نمی دونم چرا بابا مصطفام هنوز نیومده.

يكي از موضوعاتي كه رهبر حكيم و فرزانه انقلاب اسلامي ، حضرت آيت الله خامنه اي (مدظله العالي) همواره به ويژه طي چند ماه اخير در بيشتر فرما يشاتشان به طور جدي بر آن تاكيد داشته اند ،مفهوم »بصيرت »و ضرورت برخورداري و بهره مندي از آن به عنوان »تنها راه براي گمراه نشدن در گردو غبار ايجاد شده بر اثر فتنه » است.

با بررسي اجمالي حوادث و مشاهده فراز و فرود هاي تاريخ اسلام از دوران پيامبر اعظم (ص) و ائمه معصومين (ع) تا انقلاب اسلامي و دوران حاضر ،آنچه بيش از هر عاملي در رسيدن يا نرسيدن به پيروزي و موفقيت تاثير داشته، ميزان بهره مندي و برخورداري مردم و نخبگان از »بصيرت« بوده است . به اين معني كه در هر برهه اي كه مردم و نخبگان جامعه از بصيرت بهره برده اند ، راه درست انتخاب شده و امور به نحو احسن پيش رفته است و برعكس در مواقعي كه مردم بدون بصيرت عمل كرده اند....

شهادت رسول اکرم(ص)و امام حسن (ع)وسلطان علی ابن موسی الرضا(ع)

تســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلیــــــت باد.

خداحافظ ماه محرم و صفروخداحافظ ۲ماه اشک وناله برای حسینـــــــــــ (ع)

بدجوری دلم هوس امام رضا رو کرده بود . موقعی که داری میری سمت راه آهن برای سوار شدن قطار عشق اون صدای بوق ممتد قطار که موقع راه افتادن به صدا در میاد و اون لحظه ای که داری به ایستگاه مشهد نزدیک میشی و مهماندار قطار اعلام میکنه که وسایل هاتون رو جمع کنید که رسیدیم. هوس اون گنبد طلای آقا.اون پنجره فولادبا طناب هایی که هر کدومش معنی  خیلی از گرفتارهای مردم رو داره. دلم هوس صحن گوهرشاد آقا رو کرده اون جایی که نزدیکه نماز صبح با اون آوایی که میزارن و با اون صدای زیبای فواره حوض وسط صحن حال و هوای عجیبی به آدم دست میده

 شبی عزم جنون آباد کردم                علی موسی الرضا را یاد کردم

   میان گریه های شبهای هیئت            هوس صحن گوهرشاد کردم

سخت است حال عاشقی که نمیداند معشوقش هوای اورا دارد یانه ....؟!

شهادت در رکاب امام خمینی زیباست!

اما دفاع از ولی فقیه حاضر از آنهم زیباتر است!

خون دادن برای امام خمینی زیباست

اما ...

خون دل خوردن برای امام خامنه ای از آنهم زیباتر است.

سید شهیدان اهل قلم،سیدمرتضی آوینی

9د ی سالروز لبیک به وصیت شهدا و بیعت با جان ایران امام خامنه ای گرامی باد

پدرش موذن مسجد روستا بود و از آنجایی که مرحمت همیشه ایشان را همراهی میکرد تاثیر زیادی در روحیه ی ایشان داشت.

سال 59 در حالیکه فقط 10 سال داشت با تشکیل و راه اندازی پایگاه امام موسی صدر ثابت کرد بزرگی به قد و قواره و سن  نیست!

جنگ که شروع شد مرحمت با تمام توان و فعالیت های فرهنگی اش مردم را تشویق به جبهه رفتن کرد.آن سال ها حدود 70 نفر از اهالی روستا از پایگاه امام موسی صدر راهی جبهه شدند...

مرحمت نیز تاب ماندن نداشت،او دیگر نمیتوانست تحمل کند ، میخواست با آن سن کم و جثه ی ضعیف و کوچک به جبهه برود .

کاری که هیچ کس تصورش را هم نمیکرد انجام داد، 11 سال داشت که به جبهه رفت.

اوایل آموزش بچه ها خیلی سر به سرش میگذاشتند و اسلحه ی ام-1 را کنارش قرار میدادند تا قد مرحمت را با آن مقایسه کنند.

اسلحه 3 سانت هم از مرحمت بلند تر بود!!!

ابراهیم به هیچ وجه گرد گناه نمی چرخید.برای همین الگویی بود برای تمام دوستان !

حتی جایی که حرف از گناه زده میشد سریع موضوع را عوض میکرد.

هر وقت می دید بچه ها مشغول غیبت کسی هستند مرتب میگفت: صلوات بفرست!

 ویا  به هر طریقی بحث را عوض می کرد.

هیچ گاه  لباس تنگ  یا  آستین کوتاه نمی پوشید و ...

شهید جنگروی تعریف میکرد:

پس از اتمام هیات نشسته بودیم دور هم ،داشتیم با  بچه ها حرف میزدیم ،ابراهیم در اتاق دیگری تنها  نشسته بود

توی حال خودش بود...

وقتی بچه ها  رفتند آمدم پیش ابراهیم ، هنوز  متوجه حضور من نشده بود.

با تعجب دیدم هر چند لحظه ، سوزنی  را به صورتش  و  به پشت پلک چشمش میزند!

با تعجب گفتم:چیکار میکنی داش ابرام؟

تازه متوجه حضور من شده بود از جا پرید ،از حال خودش خارج شد،بعد مکثی کرد و گفت:

هیچی  ،  هیچی چیزی نیست!

گفتم : به جون  ابرام نمیشه! باید  بگی  برای چی سوزن  زدی به صورتت.

مکثی کرد   و  خیلی آرام مثل آدم هایی که بغض کرده اند گفت:

سزای چشمی که به نامحرم نگاه کنه همینه!

یکی از صفات برجسته ی ابراهیم دوری از نامحرم بود ، اگر میخواست با نامحرم حتی از بستگان صحبت کند

به هیچ وجه سرش  را   بالا نمی گرفت.

به قول دوستانش : ابراهیم به نا محرم آلرژی داشت!

منبع:کتاب سلام برابراهیم

آی کیو ایرانی در مقابل آر کیو آمریکایی

کار دوست عزیزم سایه گرافیک که حیف بود نشر داده نشود

السلام علیك ایها الامام المنتظر المهدی(عج)

آقای ثانیه ها!
آیا از سر زمین  یاس ها آمده ای كه عطر نفس هایت از فر سنگها جانمان را می نوازد؟!
یا از سر زمین آیینه ها آمده ای كه صداقت در كلامت موج می زند...؟!چشمان پر گناه مریمت هرگز تو را ندید اما مریم با قلبش تور همیشه احساس میكند.
صاله زهرا!
از دل تنگی زیاد گفته ایم وزیاد شنیده ای اما مسئله این است آیا باور كردنش برایت اسان است یا دشوار!
آقای لحظه های پرالتهاب من!
جهان در پشت میله های زندان(چه كنم)گرفتار است و زمین با همه ی وجود خود (ظهرالفساد فی البر و البحربما كسبت ایدی الناس)را احساس میكند.
مهربان تر از باران!
كودكان فقیری را كه در سرزمین های غنی غارت شده را بارها دیده ام كه حتی به اندازه ی یك نفس كشیدن به آینده امیدی ندارند.
فرزنانی كه از درد لاغری وگرسنگی به سادگی می شود دندن های نازك آنها را شمرد.
عزیزفاطمه!
من مادرانی را دیده ام كه فرزندان خود را در قنداقه ای پر از گلهای سرخ می پیچند ام به جای گهواره آنها را در گوری سرد می نهند وبه جای لالایی نشید زار می خوانند.
آقای پراز احساس!
من آوارگان پر از خاك ونیاز را كه با هزاران بیم وامید به سرزمین های همسایه می گریزند واز مرگ به سوی تحقیر میشتابند را بار ها دیده ام.
تنها ترین مرد خدا!
من عروسكهای بچه های همسایه(فلسطین)كه چشمانش خون ودستهایش تیغ آتش است را كه می بینم از عروسك های مخمل خودم میترسم.
من تازه عروسان بیوه شده وعمریك روزهی نوزادانی را كه سالها در انتظارش بودند رامی فهمند.من چنگالهای بی رحم نامردان عالم كه بر  ج.انی جوانان ما چنك می اندازد را می بینم.
من قلمهایی كه تورا افسانه می خوانند را می دانم.
یاور افلاكی من!
انگار هنجرهی هنجارهی اسلام را غبار حرص وغفلت مسلمان ازار می دهد ومن هنوز هم متحیرم كه خدا چقدر صبور است!
شاهد دادگاه عدل!
بگذار تا اعتراف كنم كه اگر به اندازه ی جرعه ای عاشقت بودیم می آمدی.نیستیم كه نمی آیی...
حكومت عشق در مملكتی علم می شود كه مردمش عاشق باشند اری ما فقط عاشقی را شعار داد ه ایم و بس.
مهربانا!مگذار تسبیه نگاهمان از فرط جدایی دانه دانه شود...
 
                        اللهم بلغ مولانا امام الهادی المهدی (عج)

                                                                 منبع:پایگاه اطلاع رسانی هیئت رهروان ولایت

تقدیم به همه نوکران آستان امام حسین (ع)

در این وبلاگ می توانید از اشعارشاعر اهلبیتـــــ (ع) عبدالحسین مخلص آبادی  استفاده نمایید.

اشعاره خیــــــــــــــــــــــــــــلی زیبایی داره من خیلی حال کردم.

دو3 خط یاد حسین

معاویه ابن وهب گوید : به خانه ی امام صادق علیه السلام رفتم . حضرت در سجده بود . دعاهایی میکرد . تا به اینجا رسید که گفت : "خدایا ؛ رحم کن به صورت هایی که آفتاب آنرا دگرگون کرده ، تا خودش را به قبر حسین علیه السلام برساند . خدایا ؛ رحم کن به ناله هایی که در مصیبت حسین علیه السلام ، بلند میشود . خدایا ؛ من آنان را به تو می سپارم ، تا بر ما ، نزد حوض کوثر وارد شوند (آنان را به ما برسان).

معاویه ابن وهب گوید : حضرت که سر از سجده برداشت ، عرض کردم : این دعاها را برای چه کسانی می کردید ؟ فرمودند : "برای عزاداران و زوّار قبر جدّم ، حسین" . آیا به کربلا می روی ؟! آیا فضیلت او را میشناسی ؟! گفتم : تا به حال اینطور نمیداستم . این دعاهایی که شما فرمودید ، اگر برای کافری می کردید ، مشمول رحمت خدا میشد . از این به بعد خودم را حتما به قبر حسین علیه السلام ، خواهم رسانید .

منبع : کتاب "سیدالشهداء" - شهید دستغیب ص۱۶۳

*** یا ثارا... ***

حتما دانلود کنید همش رو خیلی زیباست. از دست ندهید.

دانلودسیره فاطمی

دانلود راه شهدا

دانلود انقلاب زینبی

دانلود نفس باد صبا

دانلود ددل ها دست خداست

ورود به پایگاه اطلاع رسانی

هیئت رهروان ولایت

«فلاح نژاد» فرمانده‏ى گروهان ما بود. براى بچه‏هاى گروهان، مايه‏ى خوشحالى بود كه فلاح نژاد فرمانده‏ى آنهاست.

راستش من خيلى دوست داشتم با او هم‏صحبت باشم. حرف‏هايش خيلى برايم دلنشين بود؛ چون در عين حال كه ما در شبه جزيره‏ى فاو و در خطرناكترين مناطق آن مستقر بوديم و هيچ كس در آن جا اطمينان نداشت كه تا ده دقيقه ديگر زنده است يا شهيد، او طورى حرف مى‏زد كه انسان تصور مى‏كرد اين جا محل تفريح و براى ييلاق آمده است. چهره‏اش طورى آكنده از آرامش بود مثل اين كه در خانه‏ى خودشان كنار خانواده‏اش به سر مى‏برد. كمترين لطف او نسبت به كسانى كه برخورد مى‏كرد پس از سلام، يك تبسم بود. از عادات وى اين بود كه هميشه اول، نماز مى‏خواند بعد غذا مى‏خورد. اگر غذا مقدارى زودتر از وقت نماز مى‏رسيد، مى‏گفت: «اول سجود بعدا وجود». اشك‏هايش در نماز فراوان بود و دعايش بعد از نماز، پراحساس.

وقتى بعد از نماز، مفاتيح به دست مى‏گرفت و با آهنگ دلنواز دعا مى‏خواند، خيلى دلم مى‏خواست كنارش بنشينم و گوش كنم. ديدار او و ذكر خدا برايمان همواره دو پديده‏ى قرين بود. واقعا ديدارش انسان را به ياد خدا مى‏انداخت و صحبتش نيز روحيه‏بخش رزمندگان بود. گاهى وقت‏ها به دوردست‏ها و آن سوى دشمن چشم مى‏دوخت و خيره مى‏شد و با حسرت نگاه مى‏كرد، زير لب زمزمه مى‏كرد: السلام عليك يا ابا عبدالله!

در صحبت‏هايش عشق به كربلا و شوق ديدار امام حسين عليه‏السلام موج مى‏زد. فلاح نژاد اسم معشوقش امام حسين عليه‏السلام را با شعف آميخته به حسرت بر زبان جارى مى‏كرد. او مهمانى و مهمان شدن را دوست داشت. آن روز صبحانه به ما نرسيده بود و حسابى گرسنه بوديم. نزديك ساعت يازده غذا آوردند. فلاح نژاد هم مهمان ما بود. مجبور شد قبل از نماز، نهار را همراه ما صرف كند، بعد از نهار پرسيد: «وقت نماز شده؟». يكى از برادران گفت: «پنج دقيقه از وقت اذان گذشته است». با تعجب و حيرت گفت: «پنج دقيقه گذشت؟!». با حالت تأسف و تأثر، سرش را تكان داد و با قيافه‏ى عبوس و گرفته و با صداى خفيف زمزمه كرد: «حيف كه پنج دقيقه گذشته است».

شتابان براى وضو حركت كرد. نزديك بود كه به منبع برسد كه ناگهان سفيرى از بالا به طرف زمين سقوط كرد و صداى مهيبى را به اطراف پراكند. پس از فروكش كردن گرد و خاك و دود، فلاح نژاد، را ديدم كه به طرف سنگر مى‏آيد. خوشحال شدم كه او طورى نشده و سالم است؛ زيرا چهره‏اش آرامتر از هميشه و طراوت از گونه‏هايش پيدا بود؛ اما بدون اين كه حرفى بزند و تعارفى كند، داخل سنگر شد. من هم به دنبال او رفتم، ولى مشاهده كردم دستش را روى قلبش گذاشته و كمى بعد ديدم دهانش پر از خون شد و خون از آن بيرون ريخت. فهميدم نمى‏تواند حرفى بزند. ديگر برايم معلوم شد چه حادثه‏اى اتفاق افتاده. آرى، تركش به قلبش اصابت كرده بود. خودش را به طرف روزنامه‏اى كه در سنگر افتاده بود كشاند. من هم دويدم تا آمبولانس را حاضر كنم. وقتى برگشتم فلاح نژاد را ديدم كه دستش را روى قلبش مى‏گذارد و بر مى‏دارد و روى روزنامه چيزى مى‏نويسد. من بدون اين كه به نوشته‏اش توجه كنم خواستم زير بغلش را بگيرم و او را به طرف آمبولانس ببرم. از نوشتن دست برداشت و نگاهى به من انداخت و با شور و شعفى بيشتر از هميشه لبخندى زد؛ اما چه فايده كه گونه‏هايش ديگر آن سرخى هميشگى را كه به هنگام خوشحالى به خود مى‏گرفت، از دست داده و به زردى گراييده بود. نگذاشت كه زير بغلش را بگيرم، خودش بلند شد با امدادگرها به طرف آمبولانس رفت. بعد از اين كه فضاى سنگر از صفاى عشق او خالى شد، نگاهم به آن روزنامه افتاد و نوشته‏ى خونينش را خواندم. پس از آن اشك حسرت بر چشمانم حلقه زد. مجددا آن جمله‏ى كوتاه را خواندم. باز سير نشدم. دوباره و سه باره و چندين باره خواندم باز سير نشدم. با خون قلبش نوشته بود: «السلام عليك يا ابا عبدالله». به طرف آمبولانس دويدم؛ اما مثل اين كه فلاح نژاد عجله‏ى زيادى داشت؛ زيرا قبل از حركت آمبولانس در حالى كه گل خنده بر چهره‏اش بود، به ديدار معبود شتافت و چشمان كم فروغش از ديدار اين جهان بسته و به ديدار حق گشوده شد.

راوى: على حسن جگينى

                                                                       سبك بالان

                                خوش الحانان قفس را باز كردند  ****  به قاف قرب حق پرواز كردند
                                                                                           
                                      سبكبالان شب سير مهاجر  ****       بهارى تازه را آغاز كردند
                                                                                          
                                           در دل را ز خلوتخانه راز   ****   به سوى بى‏نهايت باز كردند
                                                                                           
                                                فراز قله ايثار را فتح   ****     مقام صدق را احراز كردند
                                                                                           
                                  چو جام معرفت را سر كشيدند  ****   به غمزه كشف رمز و راز كردند
                                                                                           
                                   گرفته جام دل از عمر و خود را  ****    رها از قيد حرص و آز كردند
                                                                                           
                                        كجا رفتند يارب سربداران‏   ****    كه سر عشق را ابراز كردند
                                                                                          
                                       وصال ارزانى آنان كه ما را    ****   به درد هجر خود دمساز كردند
                                                                                          

شخصی را به جهنم می بردند.در راه بر می‌گشت و به عقب خيره می‌شد. ناگهان خدا فرمود: او را به بهشت ببريد.
فرشتگان پرسيدند چرا؟پروردگار فرمود: او چند بار به عقب نگاه کرد... او اميد به بخشش داشت..

چرچيل

چرچيل(نخست وزير سابق بريتانيا) روزی سوار تاکسی شده بود و به دفتر BBC برای مصاحبه می‌رفت. هنگامی که به آن جا رسيد به راننده گفت آقا لطفاً نيم ساعت صبر کنيد تا من برگردم.. راننده گفت: "نه آقا! من می خواهم سريعاً به خانه بروم تا سخنرانی چرچيل را از راديو گوش دهم" چرچيل از علاقه‌ی اين فرد به خودش خوشحال و ذوق‌زده شد و يک اسکناس ده پوندی به او داد. راننده با ديدن اسکناس گفت: "بی خیال چرچيل! اگر بخواهيد، تا فردا هم اين‌جا منتظر می‌مانم!"

شما چقدر خوشبخت هستيد ؟!

اگه ميتونستيم تمام جمعيت دنيا رو به 100 برسونيم و همه اونها رو در يک دهکده جمع کنيم ، نتايج جالبي بدست ميومد.

61 نفر آسيايي ، 12 نفر اروپايي ، 5 نفر آمريکايي و کانادايي ، 8 نفر آمريکاي جنوبي و 14 نفر آفريقايي هستند.

49 نفر زن و 51 نفر آنها مرد هستند.

82 نفر غير سفيد پوست و 18 نفر سفيد پوست.

32 نفر مسيحي و 68 نفر غير مسيحي.

5 نفر از اونها 32 درصد ثروت همه رو دارن که همشون از ايالات متحده آمريکا هستن.

80 نفر در وضعيت بدي بسر ميبرن و 24 نفر حتي برق هم ندارن..

67 نفر بيسواد و تنها 1 نفر تحصيلات دانشگاهي داره .

50 نفر دچار سوء تغذيه هستن که 1 نفر از اونها در حال مرگ هست.

32 نفر دسترسي به آب آشاميدني هم ندارن و 1 نفر از اونها مبتلا به HIV هست .

1 نفر نزديک به مرگ و 2 نفر در حال بدنيا اومدن هستن و تنها 7 نفر از اونها دسترسي به اينترنت دارن.

اگه از اين ديد به دنيا نگاه کنيم اهميت و جايگاه بهداشت ، آموزش و .. مشخص ميشه .

حالا شما چقدر خوشبخت هستيد !

اگه امروز صبح سالم و با آرامش بيدار شديد ، بدونيد که خوش شانس تر از 1 ميليون نفر ديگه اي هستيد که تا آخر هفته قراره از دنيا برن!

اگه تا حالا تجربه جنگ و جنگيدن رو نداشتيد و يا اگه تجربه تلخ تنهايي در زندان رو نداشتيد ، درد شکنجه رو تحمل نکرديد و يا تا حالا گرسنگي نکشيديد ، شما خوشبختتر از 500 ميليون انسان ديگه دنيا هستيد!

اگه با آزادي و بدون ترس ميتونيد به مسجد ، کليسا و ... بريد ، خوشبخت تر از 3 بيليون انسان ديگه هستيد !

اگه تو يخچال شما به اندازه کافي غذا وجود داره اگه شما لباس و کفش داريد و اگه تخت خواب داريد و زير يک سقف زندگي ميکنيد ، شما خوشبخت تر از 75 درصد انسانهاي ديگه دنيا هستيد!

اگه پدر و مادر شما زنده هستند و با هم زندگي ميکنن ، پس شما يک انسان کمياب هستيد!

اگه حساب بانکي داريد ، تو کيفتون پول داريد و تو قلک شما پول هست ،پس شما جز اون 8 درصدي هستيد که رفاه مالي دارن!

اين دنياي شما است و فقط شما مي‌تونيد عوضش کنيد!